Z najwiêksz± przyjemno¶ci± przedstawiamy Pierwszy Przewodnik po Czêstochowie i Okolicy z 40-ma ilustracyami planem miasta Czêstochowy i Map± Okolic wydawnictwa Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego z 1909 roku. Informujemy, ¿e Redakcja Serwisu celowo zmieni³a kolejno¶æ oraz sk³adnie poszczególnych, przypadkowych zdañ dlatego prosimy o nie kopiowanie poni¿szych informacji. _____________________________________________________________________
_____________________________________________________________________ Nie bierzemy odpowiedzialno¶ci za zamieszczone przez nas informacje oraz za decyzje i konsekwencje jakie Odwiedzj±cy podejm± na ich podstawie. Mamy nadziejê, ¿e nasz serwis jest dobrym niezale¿nym ¼ród³em wielu informacji i bêdzie stanowi³ kompendium wiedzy o Czêstochowie dla wszystkich internautów. Ostatnia modyfikacja: 2011-04-02
W nastêpstwie do nale¿ytego stanu doprowadzi³ ko¶ció³ prze³o¿ony k³obucki, ksi±dz Wybranowski, lecz w roku 1807 ogieñ powtórnie go zniszczy³, co znów wyrestaurowano za prepozytury Floryana Sandeckiego. Figura ko¶cio³a po przebudowaniu przez D³ugosza pozosta³a po dzi¶ dzieñ ta sama. Ujawniaj± siê dwa style- presbyteryum gotyckie, nazwa za¶ wielka ³±cznie z dwiema bocznemi renesansowe. D³ugo¶æ tej ¶wi±tyni wynosi 73, szeroko¶æ 37 ³okci miary polskiej.
W ko¶ciele znajduje siê piêæ o³tarzy: wielki, w stylu wysoce renesansowym- dwa boczne w g³ównej nawie barokowe, wykonane w r. 1772 przez Jana Jaworskiego, rze¼biarza i obywatela k³obuckiego- i dwa nowsze w nawach bocznych. Zas³uguj± tu na wzmiankê: 1) prze¶liczne stale renesansowe, sprawione dla kanoników kosztem prepozytów Praskiego i Wybranowskiego; 2) ambona, wykonana przez wspomnianego Jaworskiego, w kszta³cie wielkiej ³odzi z masztami i ¿aglami, na której le¿y za³o¿ona sieæ rybacka, przepiêknej roboty, tak, ¿e sprawia pozór naturalnej; 3) Organ 29 g³osowy o dwóch klawiaturach w wspania³ej oprawie renesansowej; 4) Chrzcielnica w kszta³cie kielicha, z jednego wapiennego kamienia, gotycka, z herbami i misternemi ozdobami z r. 1425. W skarbcu ko¶cielnym oraz zakrystyi wiele pami±tek przesz³o¶ci- bardzo cennych- niektóre z nich na wagê z³ota, wiêc: monstracya wielka, gotycka, srebrna poz³acana, sprawiona 12 marca 1626 r. przez Tomasza prepozyta konwentu krzepickiego- melchizedech w niej wysadzany z obudwóch stron drogiemi kamieniami,- ozdoby zewnêtrzne i koronki nadzwyczaj delikatne, wspania³ego rysunku i wykoñczenia. Krzy¿ wielki, srebrny ca³y z³ocony, renesansowy, w którym umieszczone jest drzewo krzy¿a ¶w. Oprawne w kryszta³. Krzy¿ mniejszy, srebrny, z³ocony od podstawy, gotycki, maj±cy w naro¿nikach symbol czterech Ewangelistów. Kielich gotycki, srebrny, ca³y tak¿e z³ocony, sprawiony przez Jana z Zagórza, zapewne Wolskiego, w³a¶ciciela tego maj±tku. Ornat czerwony, sprawiony przez kronikarza D³ugosza, zas³uguje na miano dzie³a sztuki w technice i kompozycyi haftarskiej. Przedstawia na plecowym s³upie Chrystusa Pana wisz±cego na krzy¿u, pod krzy¿em stoj±: Matka Bo¿a z ¶w. Janem. W rogach plecowej i wzd³u¿ przedniej pretesty czterej ojcowie Ko¶cio³a: ¶¶. Grzegorz, Hieronim, Augustyn, Ambro¿y i Jan Chrzciciel z barankiem. U do³u przedniej czê¶ci pretesty na tarczy znacznych rozmiarów g³owa ¿ubra, herb rodziny D³ugoszów, "Perstin" czyli "Wieniawa". O tym ornacie napisa³ wyczerpuj±ce sprawozdanie kanonik W³. Górzyñski, konserwator sztuki ko¶cielnej w dyecezyi kujawsko- kaliskiej, drukowane w VIII tomie Sprawozdañ komisyi do badania historyi sztuki w Polsce w r. 1907. Prócz powy¿szego zakrystya posiada wyrestaurowane stare bogate ornaty z XVII i XVIII w., i¶cie rzadkie zabytki sztuki i nak³adu,- z nich wyró¿nia siê jeden czerwonego koloru, z tkaniny z³otej, robiony w jednej ca³o¶ci ³±cznie z galonem z³otym. W ko¶ciele znajduje siê kilka wmurowanych pomników mê¿ów zas³u¿onych- a pod posadzk± trzy krypty, w których spoczywaj± zw³oki zakonników i dobrodziejów ko¶cio³a i klasztoru. W archiwum ko¶cielnem przechowuj± siê resztki biblioteki zakonnej- wiele nadañ papieskich, królewskich, oraz magnackich, opatrzonych pieczêciami- pomiêdzy temi orygina³ erekcyi klasztoru k³obuckiego. Niegdy¿ przy klasztorze by³a szko³a elementarna, w której zakonnicy dziatwê uczyli- na ¶wiadectwo pozosta³ dzwonek nad oratoryum umieszczony. W r. 1809 zgromadzenie Kanoników Regularnych tutaj zosta³o zniesione, a probostwo z prawem patronatu królewskiego oddane zosta³y dekretem arcybiskupa gnie¼nieñskiego, Ign. Raczyñskiego z dn. 13 marca 1810 r. duchowieñstwu ¶wieckiemu; tytu³ jednak prepozyta zostawiono, którego u¿ywa proboszcz k³obucki. Po sekularyzacyi beneficyum by³ tutaj prepozytem Fl. Sandecki, inaczej Adam Sadowski z konwentu k³obuckiego, któ®y zrezygnowa³ w 1836 r. z tego probostwa. Nastêpc± jego by³ pra³at kolegiaty kaliskiej, ks. Ignacy Jarnuszkiewicz,- po jego ¶mierci, w r. 1885 obj±³ probostwo kan. H. Kolegiaty kaliskiej, ks. Adam Grzeliñski, który w r. 1894 odbudowa³ wie¿ê ko¶cieln± w stylu renesansowym, znajduj±c± siê od strony pó³nocnej, w ¶rodku przy ¶cianie bocznej ko¶cio³a- oraz dokona³ wiele odnowieñ. Nastêpc± tego ostatniego jest od 23 lipca 1899 r. ks. Kazimierz Puacz, kanonik katedry wroc³awskiej, dziekan czêstochowski. Parafiê obs³ugiwa³ prócz prepozyta jeden- a od roku 1809 dwóch wikaryuszów. W ostatnich latach dokonano gruntownej restauracyi tej prastarej piêknej ¶wi±tyni, tak, ¿e przedstawia siê ona majestatycznie i jest prawdziw± pami±tk± narodow±- ¶wiadcz±c± o g³êbokiej wierze i wielkiej gorliwo¶ci naszych przodków. W K³obucku znajduj± siê: Szko³a elementarna, w której ucz± siê dzieci: miejscowy ks. Wikary i dwóch nauczycieli. W niedalekiej za¶ przysz³o¶ci bêd± otwarte jeszcze trzy szko³y elementarne, na co ju¿ uzyskano pozwolenie w³adz. Stra¿ ogniowa ochotnicza, za³o¿ona w r. 1901. Kó³ko rolnicze, zarejestrowane w r. 1906. Dom dla starców, ufundowany i uposa¿ony kosztem proboszcza miedziñskiego, ks. Stefana Paw³a Tarnowskiego w dn. 1 kwietnia 1854 r., urz±d gminny, urz±d wójta gminy Kamyk.
